လွယ်လွယ်ပြောရရင် 3D Printer ဆိုတာ ပလတ်စတစ်ကို အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် တင်ပြီး အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပုံဖော်ထုတ်တဲ့ စက်ပါ။ စာရွက်ပေါ် မှင်နဲ့ ပုံနှိပ်သလို မဟုတ်ဘဲ၊ ပလတ်စတစ်အရည်ကို တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် တင်သွားပြီး တကယ့် အရာဝတ္ထု ဖြစ်လာအောင် လုပ်တာပါ။
ကျွန်တော် ဒါကို ပန်ကိတ် (Pancake) လုပ်တာနဲ့ ဥပမာပေးချင်တယ်။ ပန်ကိတ်တစ်ချပ် လုပ်ဖို့ မုန့်နှစ်ကို ဒယ်အိုးထဲ ထည့်တယ်။ ကျက်သွားရင် နောက်တစ်ချပ် ထပ်တင်တယ်။ အဲဒီလို ထပ်ထပ်သွားရင် ပန်ကိတ်အထပ်လိုက် ဖြစ်လာတယ်။ 3D Printer လည်း အတူတူပါပဲ။ ပလတ်စတစ်အရည်ကို ပါးပါးလေး တစ်လွှာ တင်တယ်။ အေးသွားရင် နောက်တစ်လွှာ ထပ်တင်တယ်။ အလွှာပေါင်းများစွာ ထပ်သွားတဲ့အခါ အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်လာတာပါ။ တစ်လွှာက စက္ကူတစ်ရွက်ထက် ပိုပါးပါတယ်။
ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ?
3D Printing က အဆင့် ၄ ဆင့် ရှိပါတယ်။
ပထမ 3D Model ဆောက်တယ် — Computer မှာ 3D Model တစ်ခု လိုပါတယ်။ Blender၊ Fusion 360၊ TinkerCAD လို Software တွေနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဆွဲနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် Thingiverse လို Website တွေကနေ အဆင်သင့် Model တွေ Download လုပ်လို့ရပါတယ်။
ဒုတိယ Slicer Software က Model ကို အလွှာတွေ ခွဲတယ် — Slicer ဆိုတဲ့ Software က 3D Model ကို ပါးပါးလွှာလွှာ ရာချီခွဲပြီး Printer နားလည်တဲ့ G-code ဆိုတဲ့ ညွှန်ကြားချက်အဖြစ် ပြောင်းပေးပါတယ်။ ဘယ်အလွှာမှာ ဘယ်လို ရွေ့ရမလဲ၊ ပလတ်စတစ် ဘယ်လောက် ထုတ်ရမလဲ အားလုံး ပါပါတယ်။
တတိယ Printer က ပလတ်စတစ်ကို အရည်ပျော်ပြီး တင်တယ် — Filament လို့ ခေါ်တဲ့ ပလတ်စတစ်ကြိုးကို Nozzle က အပူပေးပြီး အရည်ပျော်စေတယ်။ Nozzle က တစ်လွှာချင်း ရွေ့သွားရင်း ပလတ်စတစ်ကို ပုံစံအတိုင်း တင်ပေးပါတယ်။
စတုတ္ထ အအေးခံပြီး ပြီးစီးတယ် — အလွှာတွေ အေးပြီး မာသွားရင် အရာဝတ္ထု ဖြစ်လာပါတယ်။ Support လို့ ခေါ်တဲ့ ထောက်တိုင်တွေ ပါရင် ဖယ်ရှားပေးရပါတယ်။
3D Printer အမျိုးအစားတွေ
FDM — အသုံးအများဆုံး အမျိုးအစားပါ။ ပလတ်စတစ် Filament ကို အရည်ပျော်ပြီး တင်တာပါ။ ဈေးသက်သာတယ်၊ သုံးရလွယ်တယ်။ အိမ်မှာ စမ်းဖို့ အကောင်းဆုံးပါ။
Resin (SLA) — အရည်ပျော်တဲ့ Resin ကို UV မီးနဲ့ မာအောင် လုပ်တာပါ။ အသေးစိတ်ကျကျ ပုံနှိပ်လို့ရပါတယ်။ အရုပ်လေးတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာ ပုံစံတွေ လုပ်ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Resin က အရေပြားကို ထိရင် အန္တရာယ် ရှိလို့ လက်အိတ်ဝတ်ပြီး ကိုင်ရပါတယ်။
SLS — ပလတ်စတစ်မှုန့်ကို လေဆာနဲ့ အရည်ပျော်စေပြီး တင်တာပါ။ စက်ရုံတွေမှာ သုံးပါတယ်။ ဈေးကြီးပါတယ်။
Filament ဆိုတာ ဘာလဲ?
PLA — အသုံးအများဆုံး ပလတ်စတစ်ပါ။ ပြောင်းဖူးကနေ ထုတ်တာမို့ အနံ့လည်း သင်းပါတယ်။ ပုံနှိပ်ရလွယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် နေပူထဲမှာ ထားရင် ပျော့သွားနိုင်ပါတယ်။
ABS — ပိုမာတယ်၊ အပူဒဏ် ပိုခံတယ်။ Lego တုံးတွေ လုပ်တဲ့ ပလတ်စတစ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ပုံနှိပ်တဲ့အခါ အနံ့ ပြင်းတယ်၊ ကွေးတတ်တယ်။
PETG — PLA နဲ့ ABS ကြားက အမျိုးအစားပါ။ မာတယ်၊ အပူဒဏ်ခံတယ်၊ ပုံနှိပ်ရလည်း လွယ်ပါတယ်။ ရေဘူးတွေ လုပ်တဲ့ ပလတ်စတစ်ပါ။
ဘာတွေ လုပ်လို့ရလဲ?
Prototype — Product အသစ် ထုတ်ခင် ပုံစံငယ် လုပ်ပြီး စမ်းသပ်လို့ရပါတယ်။ ဒီဇိုင်းမှားရင် ပြင်ပြီး ပြန်ထုတ်ရုံပါပဲ။
အပိုပစ္စည်း — ပျက်သွားတဲ့ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးတွေ — ဥပမာ ဖုန်း Stand၊ ခလုတ်၊ Hook လေးတွေ — ကို ကိုယ်တိုင် ပုံနှိပ်လို့ရပါတယ်။
ဆေးပညာ — လူနာတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ကိုက်ညီတဲ့ Prosthetic လက်တု၊ သွားတု၊ အရိုးပုံစံတွေကို 3D Print လုပ်နေပါပြီ။
ပညာရေး — သင်္ချာ၊ သိပ္ပံ သင်တဲ့အခါ 3D Model လေးတွေ ကိုင်ကြည့်ပြီး သင်လို့ရပါတယ်။
အနုပညာ — အရုပ်လေးတွေ၊ အလှဆင် ပစ္စည်းတွေ၊ Cosplay ဝတ်စုံ အစိတ်အပိုင်းတွေ လုပ်လို့ရပါတယ်။
စသုံးမယ်ဆိုရင် သိထားရမယ့် အချက်
Print ကြာချိန် — အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပုံနှိပ်ဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်ပါတယ်။ အသေးလေးဆို ၃၀ မိနစ်လောက်၊ အကြီးကြီးဆို တစ်နေကုန်တောင် ကြာနိုင်ပါတယ်။
Bed Leveling — ပုံနှိပ်တဲ့ မျက်နှာပြင် (Bed) က ညီညီညာညာ ဖြစ်နေဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ မညီရင် ပထမအလွှာက မကပ်ဘဲ ပျက်သွားတတ်ပါတယ်။
Support — မျက်နှာပြင်ပေါ် တွဲလောင်းကျနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအတွက် ထောက်တိုင် (Support) လိုပါတယ်။ ပြီးမှ ဖယ်ရှားရပါတယ်။
3D Printer က ဈေးလည်း သက်သာလာပါပြီ။ အခြေခံ FDM Printer တစ်လုံးက ဒေါ်လာ ၂၀၀ ဝန်းကျင်ကနေ စပါတယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာက — အရင်က စက်ရုံမှာပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို အခု ကိုယ့်အိမ်က စားပွဲပေါ်မှာ လုပ်နိုင်ပြီဆိုတာ တကယ့် ပြောင်းလဲမှုကြီးပါ။ ကိုယ့်စိတ်ကူးထဲက အရာကို ဖိုင်တစ်ခုအဖြစ် ဆွဲပြီး၊ ခလုတ်တစ်ချက် နှိပ်လိုက်တာနဲ့ လက်ထဲ ကိုင်နိုင်တဲ့ အရာဝတ္ထု ဖြစ်လာတာပါ။ 🙂
—